Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

"Πόσα και πόσα εκεί δεν θα βρεις. Μέσα σε μια αγκαλιά...λες χωράνε τα πάντα..."

Από το fb του Κώστα Κουτσουρέλη (18/10/2015)


Με την έννοια αυτή, καμιά γυναίκα που άγγιξες πάνω από μία φορά δεν είναι ενική - είναι ένα πολύπτυχο, πολυπρόσωπο, πολύοσμο πλήθος. Για την ακρίβεια, είναι μια συλλογή από στιγμές, από ρευστές ή πυκνές διαθέσεις, από αισθήματα, βιώματα, από σκέψεις ακόμα, που έχουν σωματωθεί σε κινήσεις και παλεύουν ν' αφήσουν επάνω σου κάθε μια το δικό της το ίχνος.
Άλλη γεύση έχει το λυπημένο φιλί και άλλη το χαρούμενο. Άλλη θέρμη αναδίδει η κουρασμένη αγκαλιά πριν τη νάρκη, κι άλλη το παιχνιδιάρικο σφίξιμο την ώρα της σχόλης. Άλλη είναι η κατάσαρκη εωθινή επαφή κι άλλη η κλεφτή, φευγαλέα οικειότητα στην εργάσιμη διάρκεια της μέρας. Και η σκέψη, α η σκέψη – αυτή σφραγίζει τα πάντα. Στης αγαπημένης το κορμί, κάτω από όλες τις πτυχές της αιδούς, κάτω από τα μυστικά του πιο μύχιου εγώ, αναβοσβήνουν καθαρά στο καντράν σαν φωτάκια τη νύχτα όλα όσα ζουν και ξοδεύονται λες στους αθέατους νευρώνες μιας σχέσης: ο θαυμασμός και η ζήλεια, η συμπάθεια και η απώθηση, η φιλία κι η όχληση, η αθέλητη κι όμως πανταχού παρούσα ειρωνεία, η λαγνεία σ' όλα της τα σκαλιά, από τον λεπταίσθητο, ντελικάτο ερωτισμό ώς την ζωωδέστερη καύλα, η αδιαφορία, η απόσταση, η ψυχρότητα που γίνεται συγκατάβαση και μετά ξεσπάει και συστρέφεται σε άρνηση ή κρυφή αγωνία, η μόλις συγκρατημένη αγανάκτηση, η τρυφεράδα που έχει τόσο πολύ γυμνωθεί απ' τον ίμερο ώστε απόμεινε πλέον μητρική προστασία, η στοργή και η ανάγκη της, ο κόπος, ο κόρος, η ανία - α προ παντός η ανία, αυτή η λίγη ζωή η πνιγμένη μέσα στο καθημερινό και το ασήμαντο...

Πόσα και πόσα εκεί δεν θα βρεις.
Μέσα σε μια αγκαλιά, στην κοιλότητα που χωρίζει δυο στήθη, δυο θηλές ή δυο μπράτσα, λες χωράνε τα πάντα. Χωράει το παιδιάστικο καλωσόρισμα, το ανασκίρτημα της χαράς και της έξαψης, η πίστη μ' όλες της τις σεμνές τελετές, η αγάπη που έγινε δεσμά και σε πνίγει, οι όρκοι που τρέπονται τώρα ανεπίγνωστα σε οργή και σε λύσσα και σε υπόκωφο μίσος· χωράει τέλος η υπόσχεση για το αύριο, όσο κι αυτό το μελλούμενο αντίο.

["Οι αισθήσεις. Δοκίμιο πάνω στον έρωτα
και τον ερωτισμό", απόσπασμα τέταρτο]


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου