ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΑΣΗ

Κάτι εγκλωβισμένο φτερουγίζει

Πουλί με ορθάνοιχτη πόρτα κλουβιού

Μια μέσα μια έξω
Πουθενά
Σαν τη διάθεση όταν κρέμεται
Από τις χειρολαβές της στιγμής
Εξουθένωση από
Απότομα φρεναρίσματα
Διάφανοι τρακάρουμε
Πάνω στους άλλους
Περνάμε ενδιάμεσα
Δεν τους νιώθουμε
Δε μας νιώθουν
Μετωπική με τον εαυτό σου
Τότε μόνο ανακαλύπτεις το σώμα σου
Προτελευταία στάση
Δεν θ’ ανέβει κανείς
Εκτός απ’ τη νύχτα
Στην τελευταία
Θα είσαι ο μοναδικός επιβάτης
Αλλά θα ’χεις ξεχάσει
Τον προορισμό σου
Ακόμα κι αν ακούς το φτερούγισμα
Χωρίς να βλέπεις το κλουβί
Άλλο φως δε θ’ ανάψει

Stavronia

Ο ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ/ ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! Είπε ένας απ’ το πλήθος.         

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.
Ήταν στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο
όταν του μιλήσαμε.
Και τώρα καίγεται.
Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

(ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Β'  1949-55)

ΑΔΙΑΚΡΙΣΙΕΣ

Με ενοχλεί η έλλειψη διακριτικότητας κυρίως από
ανθρώπους που γνωρίζω ελάχιστα. Η έλλειψη
ταυτόχρονα με επάρκεια ακατάσχετης φλυαρίας επί παντός επιστητού.
 Είναι το πιο εκρηκτικό μείγμα ξενέρωτης και συνάμα επικίνδυνης συμπεριφοράς. Ιδίως όταν καμουφλάρεται κάτω από πλατύ χαμόγελο, περισσή ευγένεια, και δήθεν γνήσιο ενδιαφέρον. Με τρέπει προς άτακτον φυγή γιατί μου θυμίζει σιχαμένο υποψήφιο πολιτικάντη που κολακεύει τους πάντες λίγο πριν τις εκλογές.
Προτιμώ αυτόν που θα με κοιτάξει λοξά από πάνω μέχρι κάτω, κάτι ή τίποτα δε θα καταλάβει από αυτά που είπα, θα μου μιλήσει σα να κάνει αγγαρεία κι ίσως γυρίσει την πλάτη του και φύγει. Διαβάζεται πιο εύκολα αυτή η στάση γιατί κάνει εξ’ αρχής φανερές τις προθέσεις της. Κι ας φαίνεται ο εκάστοτε πολλάκις βαρεμένος ή στρυφνός. Πώς να το κάνουμε, δεν αρέσουμε σε όλους και ευτυχώς!
Άλλες φορές πάλι η αδιακρισία εμφανίζεται χωρίς ίχνος ευγένειας, μάλλον επιθετικά, σα να χρωστάς χάρη στον εισβολέα που έρχεται απ’ το πουθενά να διαταράξει τις παρενθέσεις της γαλήνης σου.
Φαινόμενο σύνηθες, ιδιαίτερα όταν ζεις σε μικρό τόπο και πέφτεις συνεχώς πάνω στους ίδιους ανθρώπους. Κάθεσαι μόνος σου ή με φίλους σε κάποιο τραπεζάκι ενός καφενείου και ξαφνικά έρχεται ο ακάλεστος, στρώνεται στη διπλανή καρέκλα χωρίς να ρωτήσει κι αρχίζει να λέει τα δικά του. Ή εκεί που συζητάς κάτι δικό σου αντιλαμβάνεσαι το τεντωμένο αυτί δίπλα και υποχρεώνεσαι να μιλάς με ψιθύρους ή στη νοηματική.
Το πράγμα γίνεται αφόρητο στην περίπτωση που ο εν λόγω βρίσκεται υπό την επήρεια ελαφράς μέθης ή είναι εντελώς ντίρλα. Εκεί πρέπει να κάνεις διάλογο με το αλκοόλ που ζέχνει από τα ρουθούνια και να επιστρατεύσεις το τελευταίο ίχνος υπομονής και πολιτισμού μέσα σου.
Έχω την αίσθηση ότι αυτή είναι μια κατάσταση η οποία μεσούσης της κρίσης -οικονομικής, πνευματικής, ηθικής, ιδεολογικής, πασίγνωστα πια αυτά- τείνει στις μέρες μας να γίνει εθνική νόσος. Οι τηλεπερσόνες, τα δελτία ειδήσεων, η θέαση και η αποθέωση του τίποτα σε συνδυασμό με την έλλειψη διαβάσματος, την ημιμάθεια και την παραπληροφόρηση έχουν κάνει τη ζωή μας ένα διαρκές big brother.
Τα εν οίκω και τα εν δήμω συνώνυμες έννοιες θα διαβάζουμε κάποτε στα λεξικά του μέλλοντος…

Stavronia

"Αγοραία παιδεία" Του Τάσου Τσακίρογλου (tvxs.gr, 4/5/2014)

«Η ουσία της εκπαίδευσης είναι η διατήρηση και μεταβίβαση του διανοητικού έρωτα για καθετί το ανθρώπινο».

 Μ’ αυτά τα λόγια περιέγραφε το 1996 σε επιστολή του προς την υπουργό Παιδείας της Ισπανίας ο φιλόσοφος Φερνάρντο Σαβατέρ το καθήκον του εκπαιδευτικού συστήματος, σε μια περίοδο που η συντηρητική κυβέρνηση επιχειρούσε μια από τις  γνωστές «μεταρρυθμίσεις». Η διαπίστωση αυτή έχει τη ρίζα της στον Ρωμαίο συγγραφέα Τερέντιο και στο δόγμα ζωής του «Homo sum, humani nihil a me alienum puto», δηλαδή «Είμαι άνθρωπος και τίποτα από τ’ ανθρώπινα δεν μου είναι ξένο».

Του Τάσου Τσακίρογλου

Οι προβληματισμοί αυτοί βέβαια ακούγονται περίπου εξωγήινοι σ’ ένα καθεστώς στο οποίο η κυριαρχία των αγορών έχει αφαιρέσει κάθε βάθος από το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και την έχει περιορίσει σε μια διαδικασία μονοδιάστατης μεταφοράς εκείνων των γνώσεων που θα προσαρμόσουν καλύτερα τα παιδιά μας στις «ανάγκες της αγοράς» και στις αξίες της χρησιμοθηρίας και του ανταγωνισμού.
Σε μια περίοδο κατά την οποία, ελέω μνημονίων, οι εκπαιδευτικές δαπάνες ψαλιδίζονται διαρκώς και οι διδάσκοντες αντιμετωπίζονται ως αναγκαίο κακό για τη λειτουργία του σχολείου, η δικομματική Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, δηλαδή των κομμάτων που έφτιαξαν επί δεκαετίες μια Παιδεία ανάπηρη και προβληματική, έρχεται να μιλήσει πάλι για «αλλαγές». Σε τι συνίστανται; Μα σε εξυπηρέτηση και πάλι ιδιωτικών συμφερόντων, όπως αυτά των ξενοδόχων, στο όνομα των οποίων καθιερώνεται «εβδομάδα ανάπαυλας» τον χειμώνα. Τι άλλο; Στην καθιέρωση αργίας την 30ή Ιανουαρίου, ημέρα των Τριών Ιεραρχών, με εκκλησιασμό και κατήχηση. Έχουμε πει και σε άλλη ευκαιρία ότι η σημερινή κυβερνητική «ποικιλία» συνίσταται σε ακραίες νεοφιλελεύθερες επιλογές στην οικονομία και σε κραυγαλέα συντηρητικές επιλογές στα κοινωνικά ζητήματα.
Τι άλλο ανέφερε ο Σαβατέρ στην επιστολή που μνημονεύσαμε; «Το πιο αξιοσημείωτο αποτέλεσμα της καλής εκπαίδευσης είναι να ανοίγει την όρεξη για περισσότερη εκπαίδευση, για νέα μαθήματα, νέες παραδόσεις. Ο σωστά μορφωμένος γνωρίζει ότι ποτέ δεν είναι πλήρως μορφωμένος, είναι όμως όσο χρειάζεται για να θέλει να είναι περισσότερο». Αυτό βέβαια βρίσκεται στον αντίποδα εκείνου που συμβαίνει σήμερα.
Οι «μεταρρυθμίσεις» των κυβερνήσεων τις τελευταίες δεκαετίες δεν ήταν ουδέτερες. Είχαν στόχευση που σήμερα γίνεται ορατή: η γνώση κατακερματίστηκε και αποσυνδέθηκε από την κοινωνική πραγματικότητα, η κριτική σκέψη ακρωτηριάστηκε συστηματικά, οι αρχές της αυθεντίας και της υποταγής επεκτάθηκαν όσο δεν έπαιρνε στο χώρο του σχολείου, το περιεχόμενο των σπουδών προσαρμόστηκε στην τεχνοκρατία, ενώ ο ανθρωπιστικός τους χαρακτήρας εξοβελίστηκε ως παρωχημένος και αντιπαραγωγικός. Τόσο απλά.
Από την άλλη, η Αριστερά όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσε, πέρα από κάποιες συνδικαλιστικού τύπου διεκδικήσεις, να προβάλει ένα άλλο πρότυπο Παιδείας. Δεν μπόρεσε να θέσει υπό αμφισβήτηση τις σχέσεις αυθεντίας, κυριαρχίας και υποταγής μέσα στα σχολεία και να καλλιεργήσει την κριτική σκέψη και το εξεγερσιακό πνεύμα της.
'Ισως εάν ζούσε σήμερα ο Τερέντιος, να διαπίστωνε με απογοήτευση πως «σχεδόν όλα τα ανθρώπινα μου είναι ξένα». Πιθανώς έτσι ήταν πιο κοντά στο πνεύμα της εποχής, στο πνεύμα ενός κόσμου που, κατά τον Μαρξ, «πνίγει τα πάντα στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

AΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓIΟ : Είμαι στα Χάη μου

ΚΗΠΟΙ

 Μας διασώζουν ακόμα οι κήποι                                                      Οι εναπομείναντες υπαρκτοί 

 Κι οι ανύπαρκτοι

 Οι από μνήμης

 Ισχυρό αφροδισιακό η μυρωδιά  των φυτών.

 Για το μετά  της επόμενης στιγμής ή της ελπίδας

 Αφού το τώρα αποδυναμώνει τις αισθήσεις

 Κυρίως την όσφρηση

 Ξαναμυρίζω το χώμα

 Φοράει ακόμα το άρωμα της τελευταίας βροχής

 Στην πόλη  το  χώμα είναι άοσμο

 Άοσμο χώμα

 Αλλόκοτο ζευγάρι

 Ακυρωμένος γάμος της φύσης

 Επικυρωμένος απ’ το τσιμέντο

 Αφού το χώμα μυρίζει εξίσου θάνατο και ζωή

 Δηλαδή εξοικείωση με τη μόνη αλήθεια

 Όπως τα τριαντάφυλλα με τ’ αγκάθια τους

 Κι ο κόσμος εν τέλει κήπος των αντιθέσεων 

Stavronia

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ/ Γ.ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Πρωτομαγιά                                                                     

Νωθρά δικαιώματα
κόκκινα ωράρια δροσερά
και λάγνα συνδικάτα.
Τ' αφεντικά τις απεργίες αμείβουνε
με υπερωρίες
εμείς κεφάτα τις δουλεύουμε                                        
αυτές γεννούν ωάρια νέα
νέα κεφάτα ωράρια εκχωρούμε
μαζί και τους νόμιμους τόκους τους

με υπεραξίες
δωροδοκώντας το έλεος
ζούμε.

ΠΗΓΗ:  read and write

Σαν σήμερα γεννήθηκε και πέθανε ο Καβάφης ("Εφημερίδα των Συντακτών" 29/04/2014)

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 17 Απριλίου 1863 (29 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο), ενώ απεβίωσε στις 29 Απριλίου του 1933.

Ήταν το ένατο και τελευταίο παιδί του μεγαλέμπορου βαμβακιού Πέτρου-Ιωάννου Καβάφη, με καταγωγή από την Κων/πολη. Ποιητής της ελληνικής διασποράς, με παγκόσμιο βεληνεκές και πολυτάραχη ζωή.
Αν και στα πρώτα χρόνια της ζωής του έζησε στην Αλεξάνδρεια, μετά τον θάνατο του πατέρα του μετακόμισε με τη μητέρα του στην Αγγλία και μετά πάλι πίσω στη γενέτειρά του, ενώ στην υπόλοιπη ζωή του θα συνεχίσει τα ταξίδια, είτε με την οικογένειά του είτε κατά μόνας.

Αυτοβιογραφικό σημείωμα του Κ. Π. Καβάφη:
«Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια – σ' ένα σπίτι της οδού Σερίφ· μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επισκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικόν διάστημα. Διέμεινα και στη Γαλλία. Στην εφηβικήν μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη στην Κωνσταντινούπολη. Στην Ελλάδα είναι πολλά χρόνια που δεν επήγα. Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόν γραφείον εξαρτώμενον από το υπουργείον των Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγα Ιταλικά.»

ΠΗΓΗ:Είμαι στα χάη μου

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Κυριακή βράδυ. Διαβάζω τον επίλογο της βροχερής μέρας στα σύννεφα που ξαπλώνουν στο κορμί της θάλασσας ως εκεί που φτάνει το βλέμμα. Τεμαχισμένα χρώματα σε φόντο σέπια. Αναιμικό κίτρινο, πικραμύγδαλο που αρνείται το πράσινο του καλοκαιριού. Ανασαίνουν τα ξύλινα κουφώματα αρμύρα και νοτισμένα τριαντάφυλλα. Γυαλίζει το Αιγαίο σ’ όλο  το ανθισμένο του μεγαλείο!

Άφθαρτη η εικόνα της απεραντοσύνης του, εδώ το θαύμα επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή. Το νιώθεις να αποτυπώνεται όχι μόνο στην επικράτεια των ματιών αλλά και στην έκφραση των ανθρώπων.

Ακόμα και στα πιο σκοτεινά και δύστροπα, στα ρυτιδιασμένα και κουρασμένα πρόσωπα των γερόντων υποβόσκει ένα αδιόρατο χαμόγελο, ένα ψήγμα ειρωνείας για το χρόνο και την αυταπάτη της καθημερινότητας, κάτι διαφαίνεται απ' τη χαραμάδα της ψυχής τους που δεν μπορούν ή δε θέλουν να το μοιραστούν μαζί σου, μια βαθιά κρυμμένη σοφία μόνο για ιδιωτική χρήση.

Νύχτωσε για καλά. Σώπασε κι η τελευταία φλύαρη σουσουράδα που έχασε την απογευματινή της βόλτα από την αναμενόμενη νεροποντή. Ίσως αύριο να τα ψάλει στον ήλιο για την κυριακάτικη ασυνέπειά του. Όπως κι αν είναι όμως θα ξέρει ότι εδώ πίσω απ’ το μαύρο θα ενεδρεύει πάντα το γαλάζιο της ψυχής και της ομορφιάς αυτού του τόπου…

Stavronia

THΣ ΑΝΟΙΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Άγουρα "αν"                      

Της αναγέννησης

Της Ανάστασης

Της ανάτασης

Μεστώνουν

Στη χούφτα

Της άνοιξης


ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ
(Επιστροφή μετά τις 25 Απρίλη)

Stavronia

Η ΠΟΡΤΑ

Μισάνοιχτη και σκοτεινή

Χωρίς δυνατότητα διαφυγής
Αόρατοι μαγνήτες τα πέλματα

Να πατούν μαδημένα φτερά
Πεδίο θανατηφόρας έλξης
Κι όλες οι πτήσεις αδύνατες...

Stavronia

ΒΙΒΛΙΑ ΜΕ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ;

Το διάβασμα λογικά αφορά τους πάντες -αφού όλοι από καιρού εις καιρόν κάτι διαβάζουν- κι έχει να κάνει με τα πάντα. Αλλά οι πάντες και τα πάντα κρίνονται. Όπως κρίνεται κάθε τι αναφορικά με την αντίληψη, το μορφωτικό επίπεδο, τη σκοπιμότητα του δημιουργού αλλά και όσων κοινωνούν το προϊόν του εγχειρήματός του.

Δεν είναι μια αβασάνιστη διεργασία. Ούτε μόνο απολαυστική. Συνταγές βιβλιοκατεύθυνσης υπάρχουν. Εμπορικά βιβλία, που σημειώνουν ρεκόρ πωλήσεων επίσης. Αρκετά απ’ αυτά είναι πράγματι καλοδουλεμένα και άρτια. Αλλά περισσότερα είναι τα άλλα, αυτά που αναφέρονται σε ροζ έρωτες, σε σκάνδαλα, σε δήθεν αδιέξοδα, τα καλοκαιρινά βιβλία, της παραλίας, των διακοπών, των γιορτών, των χωρίς κόστος ψυχής, τα ανέξοδα.

 Όμως το καλό-ποιοτικό βιβλίο, αυτό που υπηρετεί την τέχνη της γραφής κι όχι την κατανάλωση του νου λόγω ατραπών  πλήξης και βαρεμάρας -σκότωμα χρόνου- κάνει μικρές χαρακιές μέσα μας για να μπει μια αχτίνα γνώσης. Είναι η ερμηνεία της ζωής και του κόσμου έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται ο εκάστοτε δημιουργός. Όποιος κι αν είναι αυτός. Φημισμένος ή παντελώς άγνωστος. Ο τρόπος που βλέπει, που παρατηρεί, που αποτυπώνει στο χαρτί του. Η  ανάγκη του να μιλήσει. Η θέση του. Χωρίς  αντικειμενικό στόχο ντε και καλά. Η έκθεση του εαυτού του όταν τον κόβει  σε κομμάτια τυπωμένων λέξεων και φράσεων.  

Οι περισσότεροι διαβάζουμε. Συνήθως για να ζήσουμε το best seller που δε ζούμε.

Για να ξεχαστούμε και να ξεχάσουμε. Εκείνα που μας προτείνει ο φίλος, ο γνωστός, ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς. Πολύ ωραίο βιβλίο, καταπληκτικό, μας λένε κι αρχίζουν να μας αναδιηγούνται το περιεχόμενό του σα να εξιστορούν την υπόθεση κινηματογραφικής ταινίας  ή -στη χειρότερη περίπτωση- του χτεσινοβραδινού σήριαλ. Ας είναι…

Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα αρχίζει μετά την ερώτηση Τι ξεχωριστό υπήρχε  στο λόγο, στην αφήγηση, στο ύφος του/της  γράφοντος-ουσας.

Αυτό σπανίως απαντιέται.

Όμως η καλή λογοτεχνία είτε πρόκειται για πεζό είτε για ποιητικό λόγο αυτό κάνει. Και  για να συνεχίσει να το κάνει, εμείς θα πρέπει να διαβάζουμε πιο συνειδητά. Όσο πιο συνειδητά και ώριμα γίνεται. Μ’ άλλα λόγια επιλεκτικά.

Αφήνοντας στην άκρη τα βιβλία με παντός καιρού περιεχόμενο. Ούτως ή άλλως βρεχόμαστε απ’ την ισοπεδωτική καθημερινότητα. Ας κρατήσουμε όσο γίνεται πιο στεγνό το μυαλό μας…

Stavronia

ΚΕΝΟΣ

Σ’ έκλινα σ’ όλες τις πτώσεις μου

Σηκώθηκα στην αιτιατική ενικού

Την πληγή να ξανακλείσω

Ευτυχώς κλητική δεν είχες

Δε χρειάστηκε να σε φωνάξω

Ούτε πληθυντικό-ήσουν

O πρωταγωνιστής και το κοινό

Της παράστασής σου

Το κοινό, του κοινού, το κοινό

Κενός...

Stavronia

ΗΡΘΑ;

Ήρθα…                                                     

Από εκεί 

Ήρθαν όλοι

Το κολύμπι της φύτρας

Το πιο απολαυστικό

Δεν το θυμάμαι

Αλλά το ξέρω

Μοναδικό

Όπως κι εσύ

Χωρίς παρθενογένεση

Άλλου είδους γραφή

Όχι Αγία

Ήρθα λοιπόν …

Προϊόν επιλογής και τύχης

Προϋπάρχοντα σπόρου

Χαρισμάτων και κλίσεων

Γιατί κανείς δεν έρχεται γυμνός

 Όσο κι αν επιμένουν

Μερικοί ανεγκέφαλοι

Για το αντίθετο

Πανσπερμία ημιμάθειας
Η βλακεία

Για τους Ινδούς

Διάβασα

Το πιο θανάσιμο αμάρτημα

Είπαμε, ήρθα…

Κι άρχισα

Να βλασταίνω

Να ακούω

Να μαθαίνω,

Να επικοινωνώ

Να σωπαίνω

Να μορφώνομαι

Να επιμορφώνομαι

Να διαμορφώνομαι

Ν’ αλλάζω

Με ή χωρίς ερωτηματικό

Να είμαι

Της πατρίδας

Της θρησκείας

Της αγίας οικογένειας

Να μην είμαι εμένα…

Ήρθα;

Stavronia

ΣΟΠΕΝ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ

Πρώτο μέρος της νύχτας υπό τους ήχους της σονάτας

Τρίμματα από σκοτάδια και μια φλούδα φεγγαριού σε φα ελάσσονα

Πρώτα το πιάνο υπαγορεύει το ακαθόριστο των αισθημάτων

Συγκρατημένα, χωρίς ακρότητες τα έγχορδα συνοδεύουν

Δεν ξεχωρίζω τα ξύλινα πνευστά αλλά δεν μπορεί να λείπουν

Χρειάζεται η ανάσα τους- σταθεροποιητής διάθεσης

Τα κρουστά ραγίζουν το λευκό μάρμαρο της σιωπής

Τη συγκολλούν επιδέξια τα βιολιά, κλείνουν ήρεμα τ’ ανοίγματα

Ξανανοίγουν καθώς ο ήχος του πιάνου κυλά σαν χείμαρρος

Χάνεται ο έλεγχος σε  κατηγορηματική ή κλαίουσα μελωδία

Πρώτο μέρος της νύχτας υπό τους ήχους της μουσικής

Ενός κόσμου που δεν έμαθε πώς να επαληθεύει την αιωνιότητα

Stavronia

ΚΑΤΙ ΜΙΚΡΟ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου. Ημέρα γενεθλίων του πασίγνωστου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, του ασχημόπαπου με τη φτωχική, δύσκολη ζωή, διανθισμένη νωρίς από απόρριψη και θλίψη λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης αλλά και της ταπεινής καταγωγής του. Όπλο του η δύναμη της φιλομάθειας, η αστείρευτη φαντασία του και βέβαια το ακλόνητο πείσμα του ώσπου να τα καταφέρει.

Και τα καταφέρνει να καταξιωθεί, όχι όμως  να πλησιάσει έστω και ελάχιστα την ευτυχία στην προσωπική του ζωή.

Τα παραμύθια του ντυμένα με φως, σκοτάδι και μελαγχολία συντρόφεψαν γενιές και γενιές παιδιών όλου του κόσμου ως την ενηλικίωσή τους, τα ταξίδεψαν σ’ όλη την γκάμα των αισθημάτων, της αγάπης, της χαράς, της δυσκολίας, του πόνου αλλά και της λύτρωσης και της αισιοδοξίας.

Μεγαλώνουν σήμερα τα παιδιά διαβάζοντας τα παραμύθια του; Τα επιλέγουν;

Δεν ξέρω, η κοινοτυπία είναι να πω ότι τα παιδιά μεγαλώνουν αλλιώς σήμερα. Κι αυτό το αλλιώς σηκώνει πολύ νερό, γιατί το ανέρωτο αφήνει να διαφανεί στο βάθος

οπισθοδρομικότητα  και συντηρητισμός.

Τα παραμύθια του Άντερσεν ούτως ή άλλως θα λάμπουν με μια δική τους ιδιαίτερη λάμψη γιατί η φτώχια, τα πλούτη, η  αδικία, η αλληλεγγύη και ο γεμάτος εμπόδια δρόμος της καθαρής αγάπης δε θα πάψουν να υπάρχουν ανά τους αιώνες.

Με ή χωρίς βασιλιάδες, πρίγκιπες, γριές μάγισσες, στρίγκλες και καπνοδοχοκαθαριστές…

Γιατί μια φορά κι έναν καιρό όπως και τώρα.

Stavronia